Misafir...

Bir zamanlar seçkin bir ruha bakıyordum aynalardan

-Ki herkesin bir gizi vardır geçmişe dair

Önce ruhum parçalandı sonra aynalar bir bir

Yaşlı ve dilsiz bir aşık gibi silindim hafızalardan.

Klasik ve kifayetsiz söylemlerin ortasındayım

İnsanlar, kanadı kırık bir kuş görünce göğü unutur

Ne yapardım bilmiyorum teselli arasaydım

Ben de herkes gibi gökyüzünü mü unuturdum?

Herkesleşmek kaçınılmaz sonu sanırım bu ömrün

İşte bana nedameti unutturacak yegane teselli!

Herkes gibi toprağı öpmekte gecikmeden

Evvel-i mevtten toprağı gözü açık öpmeli.

Kalpten kalbe giden bomboş bir yolda kaza yapmış gibiyim

Kararan gözlerimi güneşe açsam da nafile

Bazı bazı uykusuz gecelerin cansız bir bedeniyim

Camekanda sırıtmayacak kavruk bir güzellikte!

Bir sigara içimlik gülüşlerimi saklayabilmek isterdim

İnsan arıyor işte güldüğü en basit olayları, durumları

Yalnızlık postası kapımda yine aynı saatinde

Açmasam da birikir ruhumda kimsesizlik yığınları.

Güzel bir şarkı başlar ya hani ansızın  radyoda

Ilık bir rüzgar eser, boynundan sokulurcasına

Hani mevsimsel bir manzaraya ilişir de gözlerin 

Anlarsın, güzelliği de oluyor ömrün beklentisiz anında.

Bir tren yolu düşünün iki rayında iki ömür

Yolun sonuna dek yakın fakat aynı zamanda uzak

İşte hissettiğim yangın bu her an ruhumda

Ve yaşadığım hayat, iki ayrı ray bir tren yolunda.

Dünyanın kapısında ayakta kalmış bir misafir gibiyim,

Nezaketi terk etmiş kaba saba bir dünyanın.

Ben de ısrardan hazzetmeyen sessizlerden biriyim

Kendim örttüm kapısını dışarıdan bu dünyanın.